7 - اينكه آدمى در روزگار سختى و نياز ، روزه بدارد ، زيرا روزه به استجابت دعا كمك مىكند ، امام على عليه السلام در اين مورد مىفرمايد : « إذا نزل بالرجل الشدّة والنازلة فليصم ، فإنّ اللَّه يقول : استعينوا بالصبر والصلاة » والصبر هو الصوم ، قال : دعوة الصائم تستجاب عند إفطاره . » ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 313 ) « هرگاه سختى و بلايى بر كسى نازل شد بايد روزه بگيرد ، زيرا خدا مىفرمايد : از شكيبايى و نماز يارى گيريد . و شكيبايى همان روزه است و دعاى روزه‌دار به هنگام افطار مستجاب مىشود . » روزه‌دارى كه در طول روز در برابر شهوات خود مقاومت مىكند ، در پايان روزه از روحى بسيار شفّاف بهره‌مند مىشود ، از اينروست كه بر عميق ساختن ارتباط خود با خدا ، تواناتر مىگردد . و به اين دليل رحمت خدا بر او نازل مىشود و دعايش مستجاب مىگردد . از اينجاست كه انسان بايد لحظات افطار را در روزهاى ماه مبارك رمضان ، براى دعا غنيمت شمارد ، آن هم نه فقط براى خود ، بلكه قبل از دعا براى خود ، براى برادران مؤمن ، بخصوص آنها كه در زندان طاغوتها بسر مىبرند و هم‌چنين براى رزمندگان اسلام در همهء جبهه‌هاى نبرد ميان حق و باطل دعا كند . 8 - اينكه ميان تو و خدا اعمالى صالح باشد كه بر اساس آن دعا كنى و آن را وسيلهء تقرّب به خدا قرار دهى ، زيرا اعمال صالح باعث ايجاد رابطهء خوب و مثبت ميان خدا و انسان مىشود ، پس وقتى بنده اعمال صالح خود را در پيشگاه خدا بنهد و از او حاجت خواهد احتمال استجابت چند برابر مىشود . در اينجا اشاره مىكنيم به روايت مفصّلى كه در كتاب « بحار الانوار » آمده است : سه تن در بيابان به سوى كوهى راه مىسپردند ، باران گرفت و وادارشان كرد كه به غارى كه مىشناختند پناه برند ، پس به غار درآمدند تا در آن از باران در امان